By In مقاله ها

!تشکر و قدردانی

نویسنده: عبدالباسط کروخیل_ محصل دیپارتمنت ژورنالیزم و ارتباطات عامه

تشکر کردن یکی از آداب ما افغان ها  است که کوشش می‌کنیم برای قدردانی از زحمات فرد یا افرادی که در کاری همراه ما بودند، آن را به جا آوریم. برای تشکر کردن روش‌های زیادی وجود دارد، از جمله می توان هدیه خرید و یا دعوتی ترتیب داد. اما ساده ترین روش تشکر و سپاسگزاری کردن می‌باشد.

پوهنتون کاردان در سال ۲۰۰۲، زمانی که روئین رحمانی و برخی از دوستان شان صرف با مصرف ۳۰۰ دالر برای یک پروژکتور و اجاره یک اتاق برای آموزش مدیریت تجارت به جوانان افغان فعالیت خود را آغاز کردند پایه گذاری شد. از آن به بعد، پوهنتون کاردان یک سفر متداوم و پر از پیشرفت و دستاورد داشته است. امروزه پوهنتون کاردان نام خانواده ای است که از اهمیت تحصیلی و تعهد به نوآوری و اعتبار بین المللی برخوردار است.

این پوهنتون به ادامه تعهد اش در عرصه آموزش و این که نباید هیچ گاه آموزش را متوفق ساخت، در این وضعیت بحرانی و برای جلوگیری از شیوع ویروس کرونا سیستم درسی آنلاین را ایجاد کرده است. دولت افغانستان تا وقت نامعلوم تمام پوهنتون ها، مکاتب و سایر موسسات آموزشی را در سراسر کشور بسته است تا از شیوع ویروس کرونا جلوگیری شود. پوهنتون کاران در حالی حاضر دارای یک سیستم یادگیری آنلاین برای محصلان بوده است و همه محصلان از طریق یک برنامه ویژه به مطالب آموزشی و درسی دسترسی پیدا کرده است.

پوهنتون کاردان توانست که برای اولین بار سیستم تدریس آنلاین را به صورت بسیار منظم به پيش ببرد این کار در عرصه تحصیلی افغانستان بی سابقه می باشد . با شیوع ویروس کرونا تمام مراکز تعلیمی و تحصیلی بسته گردید اما پوهنتون کاردان به اثر تلاش های زیاد سیستم آنلاین را برای محصلان خویش آماده کرد که در وقت کم این کار بسیار مشکل است ما شاهد بحران اقتصادی هستیم تمام دنیا در حالی توقف است اما این پوهنتون در هر وضعیت آماده خدمت به مردم عزیز خویش می باشد .

کشور های پيشرفته هنوز هم دارای سیستم منظم تدریسی آنلاین نیست مانند کشور های هند، پاکستان، ایران، تاجکستان و غیره کشور ها اما پوهنتون کاردان توانست که برای محصلان عزیز خود سیستم انلاین را فراهم سازد.

من از زحمت پوهنتون کاردان سپاس قدردانی می کنم که در هر شرایط آماده خدمت به مردم خود می باشد .

Read more

By In گالری

چهره های صادق و زحمت کش وطنم

امتیاز تصویر: الیاس محمدی_محصل دیپارتمنت ژورنالیزم و ارتباطات عامه

.

Read more

By In مقاله ها

بريالي انسانان کوم عادتونه لري؟ 

لیکوال: عبدالباسط کروخیل د ژورنالیزم او عامه اړیکوی ډیپاړټمنټ محصل

 ډېری خلک داسې تصور کوي، چې په ژوند کې د بریا له پاره، ځانګړو شرایطو ( پیسې، امکانات، ملاتړو او نورو … ) ته اړتیا لري، خو د بریالیو کسانو ژوند ته په کتو دا څرګندېږي، چې له هغوی څخه ډېری کسانو یې نه پیسې درلودې او نه هم خاصې ځانګړتیاوې، هغوی یوازې د بریا په راز او رمزونو باندې ځانونه پوه کړل او په ژوند کې یې ترې کار واخیست.

 بیا ځینې کسان په دې اند دي، چې ګواکې ماتې د دوی دښمن دی، خو په اصل کې داسې نه ده. ماتې باید د دې لامل نه شي، چې تاسو له هرڅه لاس په سر شی او هر څه پرېږدی. موږ ته چې ژوند امانت را کړل شوی، هر څه ته الله «ج» قوانين «چوکاټ» ورکړی په دې خاطر چې انسان هغه ټولې اړوندې چارې د دې سبک له اړخه وکړي چې نه ترې په عذاب شي او نه هم ترې پاتې شي.

بریالي انسانان کوم کارونه کوی چی بریا ته رسېږي:

۱: بریالی انسان  د الله (ج) په بې پایه ځواک باندې ایمان لري او له ځان سره دا جمله تکرار وي، چې زه د غوره څیزونو وړتیا لرم او د الله (ج) په مهربانۍ سره به هغو ته ورسېږم.

۲: ماتې ته د پرمختګ د لامل په سترګه ګوري: بریالی انسان نه یوازې د لارې په اوږدو کې له هغو ماتو او تېروتنو څخه نه ډارېږي، کومې چې ډډه نه شي ترې کېدای، بلکې په خوا یې ور خوځېږي، په داسې حال کې، چې ډېری کسان له ماتې او له هغې څخه را ولاړ شوي، شرم او دغه راز د بریا په لاره کې د ډېر لګښت له ورکړې څخه وېرېږي او هڅه کوي، چې مخه یې ونیسي، بریالي کسان پوهېږي، چې تېروتنې له موږ سره مرسته کوي، ترڅو وپوهېږي، چې کوم کار نباید ترسره کړي او بریا ته د رسېدو په لاره کې کومو تجاربو ته اړتیا لري.

۳: بریالی انسان تل خلکو ته د مرستې لاس ورکوي: هغه شخص چې نورو ته د مرستې لاس ورکوي نو د ډیر مهربانه ضمیر لرونکی وي او یواځینی شخص به وی چې د ځان په اړه د خلکو ښې هیلې او پرېمانه دعاګانې راټولوي.

۴:- بریالي انسان  ته دا  مهمه نه ده، چې په اړه نور خلک څه فکر کوي ریچارډ پي فینمن وايي: «دا زما مسوولیت نه دی چې زه باید د خلکو په خوښه ژوند وکړم او څه چې هغوی فکر کوي، زه یې باید وکړم او دا هم زما مسوولیت نه دی چې زه باید هغسې واوسم، چې دوی یې غواړي. دا د دوی خپله تېروتنه ده، نه زما».

۵: بریالي انسانان تل د خپلې راتلونکې لپاره هیله مندوي: کله چې تاسې د خپلې راتلونکې لپاره هیله ولرئ او تاسې به یو ډول هڅونه هم حس کوئ او کله چی مو هڅونه حس کړه نو تاسې خپلو هیلو ته په ښه ډول د رسیدو لپاره د ثبات پر لاره له ثبات سره هڅې کوئ.

۶: بریالي انسانان تل خلکو ته د مرستې لاس ورکوي او تل یې پر شنډو مسکا خوره وي.

 ۷: بریالي انسانان د خپل ځان لپاره، وبلاګ، برېښناليک، وېبپاڼه او داسې نور ادرسونه جوړوي.

۸:  بریالي انسانان ځان پورې اړوندو پېښو يا موخو کې برخه اخلي.

۹: بریالي انسان هغه دی چې له ماتې سره سره لا هم د بریا په هیله ژوند کوي.

۱۰: بریالي انسانان خپلې چارې د اورنۍ لېوالتیا، ژمنتیا، لوړ احساس، او توکل د ارزښتونو پر مټ ترسره کوي.

له پورته لیکلو زموږ هدف دا دی چې موږ او تاسې ټول دا قوت لرو چې په ټولنه کې همداسې ځای خپل کړو، خو په دې شرط چې داسې څه عملي کړو. که یو ځل هم موږ عملي کړ، ځان مو جوړ، نورو ته درناوی او بلاخره ټول ژوند مو منظم کړ، نو بیا به ټول ژوند ددې خوږې مزې له امله همداسې ژوند ته دوام ورکوو او خوند به ترې اخلو.

Read more

By In مقاله ها

من خوشبخت ترین انسان این دنیا هستم

نویسنده: مژگان شریفی _ محصل دیپارتمنت اقتصاد

در دنیایی عجیبی زندگی می‌کنیم گاهی با انسان های روبرو می‌شویم که با هزارن مشکل، درد و رنج قوی ترین، خوشبخت ترین و  خوشحال  ترین انسان ها به نظر می‌رسند . آن ها از کوچک ترین داشته های شان لذت می‌برند . زندگی را ساده می‌گیرند و قدر تک تک لحظات شان را می‌دانند.  آن ها همیشه برای هر چیز آرزوی دارند و برای بدست آوردن آن تلاش می‌کنند  شب ها را بیدار می مانند و سعی می‌نماییند آن را بدست آورند و برای بدست آوردن آن  تک تک لحظه ها را می‌شمارند .  اما انسان های هم است که همیشه یک اندوه بزرگ در زندگی شان وجود دارد و اجازه نمی دهد آنها خوشحال باشند چون زندگی را سخت گرفته اند  . آنها می‌دانند که زندگی در گذر است، کودکی مان می‌گذرد جوانی مان می‌گذرد اما نمی دانند روزی خواهد رسید که آنها  کلمه‌ای را خواهند گفت که نمی تواند چیزی را تغیر دهد و آن کلمه ( ای کاش) است. مثلاً ای کاش  در کودکی‌ام  زیاد تر می خندیدم، بازی می‌کردم  با دوستانم می‌بودم. ای کاش در جوانی ام زیاد تر  خوشحال بودم  و می‌توانستم  کتاب های زیاد تر بخوانم، زیاد تر قدم بزنم از زندگی ام لذت ببرم و دوستان بیشتر داشته باشم. از حرف های کسی  آزرده نشوم  مردم را دوست داشته باشم و شکر گذار نعمت های خداوند باشم .

پس این خود ما هستیم که انتخاب می‌کنیم چگونه انسان باشیم  و چگونه یک زندگی را انتخاب نماییم. آیا می‌خواهیم خوشبخت ترین انسان باشیم و یا هم انسان که از همه چیز پشیمان است درست زمانی که  هیچ چیزی تغییر پذیر نیست. من همیشه احساس می‌کنم  انسان خوشبخت هستم  چون معیار های خوشحالی من داشتن پول و یا داشتن بهترین های دنیا نبوده. خوشی های من داشتن فامیل‌ام است. داشتن پدر و مادرم که هر روز  با دیدن آن ها احساس می‌کنم خداوند بزرگ ترین و گرانبها ترین هدیه را برایم داده است . برادران  که  با داشتن آنها احساس امنیت می‌کنم و خواهران که با داشتن آنها چیزی بنام تنهای را احساس نمی‌کنم  و انتخاب دوستان که همیشه برایم بهترین ها را آرزو می کنند. من شکر گذار تمام نعمت های هستم که خداوند برایم ارزانی نموده است.  من می‌دانم پول نمی تواند برایم خوشی به بار آورد، من می‌دانم  حسادت نمی‌تواند  مقام مرا از دیگران بلند تر ببرد، من می‌دانم کینه نمی‌تواند ضرری به دیگران  به جز از خودم برساند و من می‌دانم خدای دارم که هیچ وقت تنهایم نمی‌گذارد. برای من همه چیز زیبا هست مثل آسمان آبی  گل های رنگارنگ، داشتن کتاب های خوب، دوستان خوب و مهتاب درخشان در آسمان. همیشه از داشته هایم شکر گذار بوده ام  بهترین های این دنیا را نه نتها برای خودم بلکه برای همه انسان های دنیا خواهان بودم  پس من می‌دانم و این است که من  خوشبخت ترین انسان  این دنیا هستم .

Read more

By In مقاله ها

کتاب خوب پلی میان کتاب های دیگر

نویسنده: نازنین محمدی_ محصل دیپارتمنت ژورنالیزم ارتباطات عامه

بخش مهم در زنده گی آگاهی است، که باید سطح آگاهی نسبت به هر علمی و هر موضوع کسب نمایم و این بخش از زنده گی را می توانیم با مطالعه کتاب های مختلف انجام دهیم. هر شخصی نخست در جستجوی بهترین کتابی است تا مطالعه را آغاز کند و بهترین کتاب می‌تواند پلی باشد میان کتاب های دیگر.  تا خواننده را به سمت انواع مختلف کتاب ها بکشاند.  حالا مهمترین کتاب را باید خواننده انتخاب نماید تا بتواند با مطالعه آن علاقه مند به مطالعه شود. پیدا کردن کتاب خوب هم راه آسانی دارند، باید تحقیق کوچک را میان خود و دوستان خود که مطالعه بیشتر دارد را راه اندازی نمود، نظر همهٔ آن ها را در نزد خود مقدم شمارده سعی نماییم چند نظر باهم یکسان هستند. این می‌تواند انتخاب کتاب را برای مطالعه نخست آسان نماید .

این جستجوی کوچک تجربه است که خودم آنرا انجام دادم و بیشترین نظرات را هم دریافت کردم. از جمله بیشترین آن مطالعه کتاب های رمان و به خصوص کتاب ملت عشق بود و به عنوان اولین کتاب برای مطالعه، کتاب ملت عشق را برگزیدم . توانستم کتاب ملت عشق را به اتمام رسانیده و سوراخ کتاب های دیگر روم .

کتاب ملت عشق  اثری است که دو داستان به هم مشابه را تعریف می‌کند.  این دو داستان موضوع مختلف دارد هم از نظر زمانی هم از نگاه شکل داستان باهم متفاوت است اما مطالعه آن احساس را می دهد گویا باهم به نحو ارتباط دارد اگر از منظر احساس آن سنجیده شود همین حس را در قبال دارد. چون این داستان ها نشان دهنده عشق معنوی و عشق زمینی است که بخش عمده داستان را می سازد .

موضوع اول آن مربوط به خانمی به اسم الا می شود که در بوستون آمریکا زنده گی میکند و در یکی از شرکت ها در بخش ویراستاری ایفای وظیفه می نماید. در این بخش باید رمان را که به ویراستاری به الا داده شده است را مطالعه نماید و گزارش از آن آماده نماید و رمان که به الا داده شده رمان ملت عشق است. الا با مطالعه آن از زنده گی یکنواخت که قبلاَ در معرض خطر قرار داشته را تغییر می دهد و زنده گی سرد که قبل از مطالعه رمان ملت عشق داشت را بعد از مطالعه رمان ملت عشق تغییر داده و زنده گی خود را از حالت قبل تغییر می دهد .

موضوع دوم رمان همین رمانی است که موضوع اول آن را داستان الا تشکیل می دهد که از اوضاع، احوال زنده گی شمس تبریزی و مولانا، که انسان های در عمل و در گفتار، در ظاهر و در باطن به گونه هستند که همیشه حق را به نمایش می‌گذارد و همه فرد جامعه را که پولدار، فقیر، زن و مرد، خوب و بد را یکسان می‌بیند و دست یاری به نیاز مندان دارند.

این رمان نظر به مطالعه نخست حجم آن بیشتر است اما اگر مطالعه آن را آغاز کنید مطمعین ام  میخواهید که حجم آن بیشتر می بود.

Read more

By In مقاله ها

دیارم

نویسنده و امتیاز تصاویر: زهره جلال_محصل دیپارتمنت ژورنالیزم و ارتباطات عامه

امروز وقتی خواستم درباره یکی دیگر از مناطق دیارام بنویسم متن کوتاه آوردم، اینکه از کجا شروع کنم، چطور شروع کنم. به یاد منطقه مراد خانی افتادم، چون هر بار که به این منطقه رفت و آمد داشتم  حال و هوای مردم قدیم و کار های آن ها را در آن حس کردم و هنوز هم اثری از کار هنرمندان که با رنده های شان روی چوپ ها و به شکل کندن کاری نقش بندی کرده بودند،  به روی دروازه ها و کلکین ها دیده می‌شود.  

بیشتر استعداد ها و هنرمندان در همین پس کوچه ها پنهان هستند و کار های شان را هنرمندانه و با ظرافت به پیش می می‌برند.  مراد خانی منطقه‌ای است؛ که در درون قلب شهر کابل موقعیت داشته و تاریخ این محل با تاریخ قوم قزلباش در افغانستان پیوند نزدیک دارد. در این منطقه با دکان های روبرو می‌شوید که افراد مشغول کندن کاری روی چوپ، ترمیم و ساخت جواهرات قدیمی، ساخت وسایل آهنی و فروختن وسایل و ابزار کار هستند. من هم خوشحال استم که جریان کار شان را از نزدیک تماشاگر بودم.

منطقه مراد خانی یک ساحه باستانی بوده که در اثر جنگ‌ها و حوادث طبیعی تخریب شده است و امیدوار استم روزی این منطقه را با همان زیبایی قدیمی آن بیبینم.

Read more

By In Uncategorized

طبیعت یعنی آرامش

نوشته و امتیاز عکس: ساره عزیزی_ محصل دیپارتمنت ژورنالیزم و ارتباطات عامه

ما می توانیم با چنگ زدن به پدیده های طبیعی اطراف مان، به روح و جسم خود را آرامش بخشیم، زمانی که من از منظره های قشنگ طبیعت عکس می‌گیرم احساس خیلی خوشایندی برایم دست می‌دهد چون با این کار می‌توانم گوشه ای از جلوه های زیبای هستی را به تصویر بکشم و در حقیقت طبیعت مادری است که ما را در دامان خودش پرورش می‌دهد. بیاید طبیعت خویش را دوست بداریم و در حفظ و مراقبت آن کوشا باشیم .

Read more

By In Uncategorized

نان آور

نویسنده: فاضله باتور _ محصل دیپارتمنت اداره تجارت

رومان ( نان آور) اثر از دبرا الیس از فعالان صلح کانادا است که در سال ۱۹۹۶ به دیدن پناه جویان افغان در پاکستان مراجعه کرده بود و توجه اش را دختری به خود جلب کرد که خود را به شکل بچه ها آماده نموده بود تا برای فامیل اش نان بیاورد. پس  از آن الیس تصمیم به نوشتن یک رمان برای جوانان نان آور گرفت.

این رمان زمانی را حکایت می‌کند که در شهر کابل طالبان حضور داشتند و زنان را اجازه نمی دادند که بدون مرد از خانه بیرون بروند و از آنها حق درس و آزادی را نیز گرفته بودند. داستان به گونه‌ای است که پدر خانواده توسط طالبان دستگیر می‌شود و خانواده هیچ مردی دیگری ندارد تا به آنها نان آور شود. مادر افسرده بدون مرد نمی‌تواند بیرون برود و  بلاخره تصمیم می‌گیرد تا دختر کوچک 11 ساله اش را که پروانه نام دارد، لباس پسرانه  بپوشاند، موهایش را کوتاه ‌کند تا برای پیدا کردن یک لقمه نان به بیرون برود. پروانه با این کار بسیار خوش می‌شود چون او دختر باهوش بوده و از کمک کردن به فامیل اش افتخار می کرد.از آن پس پروانه، همانند یک مرد خانواده به بازار میرفت و به کار پدرش که دست فروشی بود ادامه می‌دهد. او چون دختر باسواد بود نامه های را که مردم می‎آوردند برای شان می‌خواند. اما اوج داستان زمانی است که پروانه در جریان خواندن نامه به یک مرد در بازار، متوجه می‌شود که وی از جمله افراد مهم طالبان است و از آن مرد در مورد پدر خود می پرسد که آن را می‌شناسد یا خیر. پروانه داستان پدرش را تعریف می‌کند و آن مرد هم با شنیدن آن پدر پروانه را به یاد می‎آورد ولی نمی‌خواهد که مکان اش را برای پروانه بگوید. اما با دیدن شجاعت و تاکید پروانه قبول می‌کند تا جای پدرش را بگوید و به وی نشانه مکان که پدرش در آن است و سند رهایی پدرش را می‌دهد. پدر پروانه در یکی از زندان های شهر مزار بوده و پروانه با وجود که می‌دانست به تنهای رفتن در آن جا پر خطر است اما به وجود این همه، راهی شهر مزار می‌شود و با تلاش فروان پدرش را پیدا می‌کنند. پروانه پدرش را به خانه می‌آورد و باهم به خوشحالی زنده گی خود را ادامه می‌هند.

رومان نان آور داستان یک دختر شجاع افغانستان است که برای حمایت و خوش بودن فامیل اش از هیچ تلاشی دریغ نمی‌کند. درسی است برای تمام جوانان تا همیشه ارزش خانوده خود را بدانند و در اولویت کار های شان قرار دهند.

Read more

By In مقاله ها

اطفال پاک و معصوم

نویسنده: مژده حبیب _ محصل دیپارتمنت ژورنالیزم و ارتباطات عامه
امتیاز تصویر: الیاس محمدی _ محصل دیپارتمنت ژورنالیزم و ارتباطات عامه

زمانی اطفال و جوانان را می‌بینم با خیلی از موارد بر می‌خورم که در طفولیت می‌دانستیم ولی در جوانی نه. طفولیت دوره ای خیلی زیبا و یک درس برای دوره ای جوانی است که باید به آن یک نگاهی کرد.

اطفال به جز خوشحالی و لذت بردن از زندگی به چیزی دیگری فکر نمی کنند و ممکن فکر هم کنند، اما کینه ای بر دل ندارند، نه حسادت نه چیزی دیگری..

حتا یک چیزی کوچک خوشحال شان میکند، در پی حرف دیگران نیستند، دید خوب و مثبت به انسان ها دارند .

دنیایی که دارند با دنیایی بزرگ سالان خیلی فرق دارد، با آنکه با هم دعوا می‌کنند، اما زود به روی هم می‌خندند و همدیگر را به آغوش می کشند، همیشه داشته های خود را با هم تقسیم می‌کنند غذا های که می‌خورند و وسایل بازی که دارند، حتا مهربانی ها و همدلی های شان را قسمت می‌کنند.

گریه و غم همدیگر خود را دیده نمی توانند و در تلاش این هستند که همدیگر خود را خوش بسازند، دل های پاک و صافی دارند و همیشه رو و راست استند حرف های دل شان را به روی همدیگر می‌گوید.

کاش!

ما هم مثلی این ها میبودیم، که یک زمانی هم بودیم، این فطرت مهربانی در ذات همه ای انسان ها بوده و است اما ما باعث این شدیم که همه چیز به خواست ما تا آخر نماند. حسود شدیم، به چیزهای که داریم حالا خوشحال نمی شویم چیزهای بزرگ را تقاضا داریم، عصبانی رفتار می‌کنیم انگار هیچ حوصله بحث و گفتگو و درمیان گذاشتن مفکوره های مان نداریم، گوشه گیری را بیشتر از همه چیز ترجیح می دهیم.

مهربان بودن فراموش مان شده، کمک و همکاری را دیگر وظیفه خود نمی‌دانیم و شاید هم صداقت را نیز فراموش کردیم. با خود فکر می‌کنیم که کار های که حالا انجام می‌دهیم درست است هر چند همه چی با بزرگ شدن ما بدتر شد اما هنوز هم همان کودک درونی مان با ما است.

بیایید سری بزنیم و نگاه به خود مان انداخته ببینم تا چی حدی کودک درون ما هنوز هم زنده است.

Read more

By In Uncategorized

!واقعا بزرگ شدن برای این ماه می ارزید

نویسنده: زهره جلال _ محصل دیپارتمنت ژورنالیزم و ارتباطات عامه

حس میکردم صدایی به گوشم میرسد…  شبیه صدای مادرم، صدای به هم خوردن ظرف و گیلاس ها، انگار مهمان داریم و برای مهمان ها ظرف ها را آماده می کند. صدای بلندتری به گوشم رسید، بچه ها  بیدار شوید از خواب حال آذان میدهد شما هنوز خواب هستید، فردا رمضان است.     با شنیدن این صدا ناگهان خواب ازچشمانم پرید .

روشنی چراغ به چشمم میخورد ومانع باز کردن چشمم می‌شد، با باز کردن چشم هایم مادرم را دیدم که  برای سحری آمادگی گرفته بود. همه چیز تقریبا آماده بود و پدرم در گوشه ای از اتاق منتظر این بود که مادرم غذای . سحری را روی دستر خوان بیاورد اما برادرانم هنوز از تنبلی خواب بودند

ذوق زده شدم از زیر کمپل چشمانم را به بیرون خیره کردم طوریکه که گمان می‌کردم کسی نه می‌تواند مرا ببیند. می‌خواستم فردا را روزه بگیرم، اما نمی‌توانستم چون هنوز هشت سالم بود.

.. ولی دوست داشتم… خیلی زیاد. چند دقیقه‌ای گذشت 

 برادرانم نیز یکی پی هم بیدار شدند و درکناردستر خوان نشستند. دلم طاقت نکرد به یک بهانه ای رفتم پیش مادرم، با دیدن من پرسید: تو چرا بیدر شدی؟

حرفی بهتر ازین به ذهنم نیامد تا بگویم و گفتم:  تشنه شدیم

 مادرم یک گیلاس آب را دستم داد و گفت : بنوش و برو بخواب

آب را از مجبوریت نوشیدم مبادا بفهمد تشنه نبودم، رفتم در جای خوابم اما فکر کرده دوباره رفتم. وقتی پدرم مرا دید

گفت:چرا آمدی، دوباره چیزی می‌خواهی ؟

 گفتم: گشنه شدیم میخواهم همرای شما نان بخورم

پدرم با لبخندی گفت بیا تو هم روزه بگیر، مادرم با شنیدن این حرف پدرم قهر گونه به نظر رسید تا گفت: هنوز زیاد وقت است. سرم را پایین گرفتم و چاره جز رفتن و خوابیدن دوباره نه نداشتم.  

 همان لحظه ای بود که آرزوی بزرگ شدن را کردم، پدرم دوباره صدا کرد، بیا دخترم اطفال هم روزه گرفته می‌توانند اما روزه ” نیم روز″ من با شنیدن این حرف خیلی خوشحال شدم و فکر کردم واقعا راست است اطفال هم روزه میگرد.

تکرار کردم روزه نیم روز؟

پدرم: بله تا ساعت 10:00 صبح روزه گرفته می‌توانی.

 فکر کردم واقعا راست می‌گوید.

 نشستم شروع به خوردن غذا و نوشیدن چای کردم. فردای همان روز، روزه گرفتم اما طبق گفته پدرم  تا ساعت 10:00 و این زمان خیلی زود گذشت. بعد از همان روز سال های زیادی سپری شد…

 روزه بالایم واجب شد… در ماه رمضان از خواب بیدارم می کردند بخاطر سحری .. و به همین منوال و همان شوق و ذوق ادامه یافت تا به جایی رسیدم که دیگر جای مادرم من بیدار شده و سحری آماده میکردم.   امسال برادر زاده ام به سن رسیده ، که من هشت ساله بودم میخواست آن شب سحری کند

 وقتی دیدم در سحری بیدار شد آمده به بهانه ای اینکه گشنه است، کمک اش کردم تا به آرزوی روزه گرفتن اش برسد، تا نیمه روز روزه بگیرد.میخواستم برای او هم خاطره باقی بماند همانطور که برای من خاطره شده بود.

! واقعا بزرگ شدن برای این ماه می ارزید

اما حالا رسیدیم به آخر یکی از ماه های رمضان، ماه مهمانی خدا و ماه برکت. اما این آخر نیست رمضان های دیگری نیز می‌آید.

Read more